رسول خدا (صلی الله علیه و آله ) على (علیه السلام) را در روز” غدیر خم” به خلافت منصوب نموده و فرمود : “من کنت مولاه فعلى مولاه” خبر این جریان در همه جا پخش شد ” نعمان بن حارث فهرى” خدمت پیامبر (ص) رسید و عرض کرد به ما دستور دادى شهادت دهیم به یگانگى خدا و رسالتت ما هم شهادت دادیم، سپس دستور به جهاد و حج و روزه و نماز و زکات دادى ، همه را پذیرفتیم، اما با اینها راضى نشدى تا اینکه این جوان را به جانشینى خود منصوب کردى، و گفتى: “من کنت مولاه فعلى مولاه” ، این سخن از ناحیه خودت است یا از سوى خدا؟!

پیامبر (ص) فرمود:” قسم به خدایى که معبودى جز او نیست این از ناحیه خدا است”.

” نعمان” روى بر گرداند در حالى که مى‏گفت” اللَّهُمَّ إِنْ کانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِکَ فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ:” خداوندا! اگر این سخن حق است و از ناحیه تو، سنگى از آسمان بر ما بباران”! اینجا بود که سنگى از آسمان بر سرش افتاده و او را کشت، همین جا آیات۱ و ۲ سوره معارج نازل شد: ” سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ لِلْکافِرینَ لَیْسَ لَهُ دافِعٌ “ تقاضا کننده‏اى تقاضاى عذابى کرد که واقع شد این عذاب مخصوص کافران است، و هیچکس نمى‏تواند آن را دفع کند. (۱)

۱) نقل به مضمون از مجمع البیان جلد ۱۰ صفحه ۳۵۲ همین مضمون را بسیارى از مفسران اهل سنت، و روات حدیث با مختصرى تفاوت نقل کرده‏اند.مرحوم” علامه امینى” در” الغدیر” آن را از سى نفر از علماى معروف‏ اهل سنت نقل مى‏کند الغدیر جلد ۱ صفحه ۲۳۹ تا ۲۴۶