مرحوم محدث قمی  در کتاب نفثه المصدور نوشته اند که :ابوهارون مردی نابینا و شاعری زبردست بود که گاهی هم مرثیه و اشعاری برای امام حسین (ع) می گفت . می گوید روزی به محضر امام صادق (ع) رسیدم حضرت فرمودند : ابوهارون از آن شعرهایی که در مرثیه جدم سید الشهدا (ع) سروده ای برای ما بخوان .سپس حضرت فرمودند: بگوئید خانمها هم بیایند آنها هم بشنوند. ابوهارون شروع نمود بهخواند اشعاری که تازه گفته بود سر و صدایی در خانه مولا بلند شد اشک از چشمان مبارک امام صادق (ع) جاری بود شانه های مبارک می لرزید  صدای ناله و گریه از خانه امام بلند شد به حدی که امام (ع) فرمودند : ابوهارون کافی است .

امرر علی جدث الحسین

فقل لاعظمه الزکیه

أ اعظمها لا زلت من

و خلفاء ساکبه روّیه

و اذا مررت بقبره

فاطل به وقف المطیه

و ابک المطهّر للمطهّر

و المطهره النقیّه

کبکاء معوله انت

یوما لواحدها النبیه

ای رهگذر ای باد صبا گذر کن به قبر حسین بن علی )ع) و پیام دوستان و عاشقان را به او برسان .

ای باد صبا پیام ما را به استخوان های مقدس حسین (ع) برسان .

بگو ای استخوان ها ! دائما شما بر اشک دوستان حسین (ع) سیراب هستید . این اشک ها می ریزند و شما را سیراب می کنند اگر یک روزی شما رو از آب منع کردند و اگر حسین (ع)را بالب تشنه شهید کردند ، این شیعیان و دوستان دائما اشک خودشان را نثار شما می کنند.

ای باد صبا ! یاد مصائب حسین (ع) را در خاطرات زنده کن و اشک بریز مانند زنی که یک فرزند بیشتر ندارد (نفثه المصدور محدث قمی ص ۴۶)