یکی از دوستان عزیز این نامه رو به من نوشته که امیدوارم دوستانی که اونو می خونن برای شفا و زیاد شدن صبر و مقاومت ایشون دعا کنن من عادت ندارم دیگران رو تو مشکلاتم سهیم کنم ولی وقتی مطلب من دیگه کم اوردم رو دیدم برام جالب شد تا مشکلم رو با شما در میون بزارم.اخه مشکل این خانم با نامزدشون مثل مشکل من با نامزدم میمونه.من با دختری در دانشگاه با هم اشنا شدم و با یه سری ماجراهای طولانی بالاخره بعد از ۶ ماه از لحاظ شرعی محرم شدیم تا ۲ ماه پیش که من متوجه شدم مبتلا به سرطان ریه شده ام.سعی کردم این موضوع از ایشون مخفی بمونه.در ابتدا دکترا با بیماریم جوری برخورد کردن که متوجه وضعیت خطرناک خودم شدم.و تصمیم خودم رو به جدایی گرفتم.اول همه، حتی مادرم، فکر کردن دارم شوخی میکنم.چون ما با سختی بهم رسیده بودیم و مورد حسادت خیلی ها بودیم.دلیلم رو پشیمونی از زود ازدواج کردن گفتم.و نذاشتم هیچ کس حتی خانوادم از موضوع بویی ببرن که من به خاطر بیماریم دارم جدا می شم همین باعث شد که من شب و روز مورد بی حرمتی دیگران واقع بشم.همه میگفتن تو با احساسات یه دختر بازی کردی تو خودخواهی تو….منم خودم رو با چرخیدن توی وب خالی میکردم.این موضوع به همین منوال گذشت تا دو سه روز پیش که متوجه شدم نامزدم اقامت ایتالیا رو گرفته و تا یک هفته دیگه مهاجرت میکنه.و این شاید اخر کار من باشد. خدمت دوستان عرض می کنم که ایشون به من پیغام داد که  تصمیم گرفته که بهش بگه اما وقتی باهاش تماس گرفته اون از کشور خارج شده بود