انسانیت و حیات چیزی نیستند که با پول بتوان جبران کرد و دیه مقتول در مقابل انسانیت او نیست تا گفته شود مگر زن از انسانیت کمتری برخوردار است که دیه او نصف مرد است. پرداخت دیه برای جبران خسارتی است که بر خانواده مقتول وارد شده است، و چون با مرگ مرد، خسارت بیشتری بر خانواده (زن و فرزندان) متوجه می‏شود، دیه او دو برابر مقرّر شده است. مردان غالباً در خانواده عضو مؤثر اقتصادی هستند و مخارج خانواده متحمل می‏شوند و با فعالیت‏های اقتصادی خود چرخ زندگی خانواده را به گردش در می‏آورند، بنابراین تفاوت میان از بین رفتن مرد و زن از نظر اقتصادی و جنبه‏های مالی که بر کسی پوشیده نیست. اگر این تفاوت در احکام دیگر مانند ارث و دیه و… مراعات نشود، خسارت بی دلیلی به بازماندگان مرد مقتول و فرزندان بی گناه او وارد می‏شود. 
از این رو اسلام با دو برابر کردن دیه مرد و رعایت حقوق همه افراد را کرده و از خلاء اقتصادی و ضربه نابخشودنی که به یک خانواده وارد می‏شود، جلوگیری نموده است. در واقع در این جا اسلام، رعایت حال زنان و فرزندان را نموده است، پس بخشی از این حقوق مراعات شده در مورد زنان است، چرا که معمولاً تعدادی از فرزندان خانواده دختر هستند، نیز قسمتی از دیه مرد به زنش می‏رسد و فرزندان مقتول، این دیه را مصرف می‏کنند.
دو برابر شدن دیه مرد در نهایت، به نفع زنان است، چرا که آنان و فرزندانشان در دیه ذی نفع هستند و با استفاده از دیه تا حدودی خسارت مادی ناشی از حذف مرد از صحنه زندگی را جبران می‏کنند.(۱)

پی نوشت‏ها: ۱٫ تفسیر نمونه، ج ۱، ص ۶۱۱