ناپاکی مطلق
آیین یهود، دستورالعمل شدیدی مبنی بر کناره گیری مطلق از زنان در دوران عادت ماهانه دارد به گونه ای که حتی نشست و برخاست و تماس با او موجب نجس شدن بدن و لباس انسان می‌شود.
در تورات آمده :
زن تا هفت روز بعد از عادت ماهانه‌‌اش شرعا نجس بوده و در آن مدت هر کس به  او دست بزند تا غروب نجس خواهد شد و او روی هر چیزی بخوابد یا بنشیند ان چیز نجس خواهد شد.اگر کسی هم به رختخواب آن  زن یا به چیزی که او روی آن نشسته باشد دست بزند باید لباس خود را شسته و غسل کند و شرعا تا غروب نجس خواهد بود. و مردی هم که در این مدت با او نزدیکی کند شرعا تا هفت روز نجس بوده و هر رخت خوابی که او روی آن بخوابد نجس خواهد بود.( سفرلاویان، ۱۵:۱۹-۲۴)

ویل دورانت نیز وضعیت زن را در دوره های نخستین تحقیر امیز دانسته است. در میان ملت های اولیه زن از لحاظ تحریم رتبه اول را داشته  بطوری که هر لحظه با هزاران خرافه علتی می تراشیدند و او را نجس، خطرناک و غیر قابل لمس معرفی میکردند. این اسطوره ها و افسانه ها بطور قطع ساخته و پرداخته شوهران ناکام است که زن را سرچشمه همه بدبختی ها دانسته اند. این داستان ها منحصر به آیین یهود و مسیحی نیست بلکه میان بت پرستان نیز وجود دارد.
مهم ترین محرّمات نزد ملت های اولیه مربوط به دوره حیض زن بوده و در این هنگام هر کس یا هر چیز او را لمس می کرد اگر انسان بود فضلیتش را از دست میداد و اگر غیر آن بود فایده‌اش از بین میرفت.
وضع حمل نیز نجس بود و موجب ناپاکی زنان می‌شد و پس از آن لازم بود آداب خاصی بکار رود تا زن از نجاست پاک شود.
همخوابگی با زن نه تنها در ایام حیض بلکه در تمام دوران بارداری و شیر دادن میان قبیله های اولیه حرام بود.شاید این از ابداع های خود زنان بود تا بتوانند به این ترتیب راحتی خودشان را بیشتر حفظ کنند؛ ولی علت های اصلی به زودی فراموش میشود و زن وقتی چشم باز میکند خود را در نظر دیگران نجس میبیند و کم کم خود نیز، این ناپاکی را باور میکند و حیض و بارداری را همچون ننگی تلقی مینماید. (ویل دورانت،تاریخ تمدن،جمعی از مترجمان ج۱ ص۸۵-۸۴)
صرف نظر از درستی یا نادرستی تحلیلی  که ویل دورانت نموده به هر حال قرآن کریم از دوره حیض به «أذی» تعبیر میکند.
وَیَسْئَلُونَکَ عَنِ الْمَحِیضِ قُلْ هُوَ أَذىً فَاعْتَزِلُواْ الْنِّسَآءَ فِى الْمَحِیضِ …سوره بقره آیه ۲۲۲
و از تو درباره حیض (ایام عادت ماهانه زنان) سؤال مى‏کنند، بگو: آن مایه‏ى رنج و آزار است، پس در حالت قاعدگى از (آمیزش با) زنان کناره‏گیرى کنید، و با آنها نزدیکى ننمایید

این کلمه کلید واژه حقیقت عادت ماهانه است زیرا نوعی اذیت و زحمت برای زنان بوده و به تلویح ضرورت رعایت حال انان را در این ایام بیان میکند. بطوری که نباید موجبات طرد و تحقیرشان را فراهم نمود در واقع این ایه شریفه پاسخ به سوال برخی از مسلمانان درباره زنان حائض است که با بکارگیری واژه «أذی»، زن را در این امر مقصر نمیداند بلکه صرفا دستور ترک مقاربت از مجرای خون را میدهد و مطلق معاشرت و استمتاع از ایشان را ممنوع نمیکند با توجه به این دستورالعمل اسلام به شخصیت زنان، حرمت نهاده و روش تحقیر امیز ارباب برخی مذاهب از قبیل یهود و زرتشت را در این حالت نهی میکند.

در این زمینه : مجازات نزدیکی با زن حایض در کیش زرتشتی