ابن حجر چنین می گوید: هنگامی که رمضان (آخر عمر حضرت) فرا رسید، هر شب در منزل یکی از بستگان افطار می کرد؛ شبی در منزل امام حسن علیه السلام ، شبی در منزل امام حسین علیه السلام و شبی در منزل دخترش زینب و بیش از سه لقمه غذا نمی خوردو می فرمود: دوست دارم خدا را (با شکم) گرسنه ملاقات کنم. ( انوار البهیّة، شیخ عباس قمی، ص ۳۱؛ صواعق ابن حجر، ص ۸۰) در آن شب( شب ۱۹رمضان ) حضرت سوره یآس می خواند و مرتب به آسمان نگاه می کرد و می فرمود: امشب، همان شبی است که به من وعده دیدار داده شده است( زندگی امیرالمؤمنین، رسولی محلّاتی، ج ۲، ص ۲۴۷)

صبح  رهسپار مسجد شد. چند رکعت نماز خواند . سپس بالای مأذنه رفت تا اذان بگوید.

وقتی از بالای مأذنه پایین می آمد، می فرمود:

خَلُّوا سَبیلَ الْمُؤْمِنِ الْمُجاهِدِ

فِی اللّهِ لا یَعْبُدُ غَیْرَ الْواحِدِ

یعنی باز کنید راه مؤمن رزمنده در راه خدا را که [افتخارش این است که] غیر از [خدای] واحد را نپرستیده است

مشغول نماز صبح شد سر از سجده برداشت که شمشیر زهراگین فرقش را شکافت.

در این حال، فرمود: بِسْمِ اللّهِ وَ بِاللّهِ وَ عَلی مِلَّةِ رَسُولِ اللّهِ فُزْتُ وَ رَبِّ الْکَعْبَةِ…هذا ما وَعَدَنَا اللّهُ وَ رَسُولُهُ؛( نهج البلاغة، صبحی صالح، ص ۳۷۹) به نام خدا و به یاری خدا و بر دین رسول خدا. قسم به پروردگار کعبه که رستگار شدم… این چیزی بود که خدا و رسولش به ما وعده داده بودند.

شب وصل است و خوش قرآن ناطق

نیایش می کند تا صبح صادق

سر شب تا سحر او ناله کرده

به یک شب طی رهی صد ساله کرده

لبانش می خورد آهسته بر هم

که گویا عرش و فرش گردیده در هم